Calros Solla: E recorda aquel diálogo da,a,as aquela conversa que mantiveran aquelas dúas mozas, aquelas dúas mulleres que ían servir?

—Adiós, Marica!

María da Vrea:

—Adiós logho!
—E pra onde vas?
—Vou pra a tenda.
—E vés logho?
—Denseguida.
—Espera, teño que contarche.
—E logho! Dime.
—Xa non che estou naquela casa.
—E logo?
—O señor, que é un esqueleto, fóra ialma que non peco, por contestarlle o outro día, chamoume: '¡Eh, sinvergüenza!'. Amais unha palabra que se empeza por zeta.
—E ti que fixeches?
—Enfurruñeime como un ghato e pedinlle a cuenta.
—E ahora onde estás?
—Pois estouche noutra casa.
—E pasas fame?
—Fame e media. Figúrate que son oito pra unha ducia de sardiñas. Catro cómeas o señorito, e máis (comer) se houbera; ahora repárteme ti a sardiña por cabeza.
—E ti que comes?
—Aí está! Busca o problema. As podridas i as que cheiran, dánchamas con gran favor, decindo: 'E estímaas ben que che é cousa moi rica!'. 
—Non quixera servir nesas casas, que lle chaman as dolencias, donde se manteñen todo a sardiña por cabeza!