Calros Solla: Era un pai i un fillo, non eran moi aghudos ningún dos dous.
María da Vrea: Non, ningún dos dous. 
E díxolle o pai:
—Corre, bota a ovella, as ovellas!
E cheghou e díxolle el:
—Papaie!
—Que?
—Hai unha ovella morta na corte. Eu que lle fagho? Bótoa ou déixoa quedare!?
—Burro, fillo dun burro! Bótalle un brazado de herba e déixaa na corte.