María da Vrea: Casou as tres fillas e díxolle:
—Bueno, pois aghora, como ides de luna de miel, cada unha donde vaiades, dade razón, a ver que tal vos foi a noite.
E entonces aí está. Chamoulle unha e díxolle:
—Que, que tal che foi a noite?
—Ai, moi ben, mamá, moi ben, moi ben!
Calros Solla: Porque a cousa era que non podían decir así, non podían falar claramente, había que,e,e. 
María da Vrea: Claro!
Calros Solla: Aghachar un pouco. 
María da Vrea: Preghuntáballe que tal lle fora o arroz con leite.
Calros Solla: Iso é. En clave, falaban en clave.
María da Vrea: E entonces, pois díxolle:
—Ah, moi ben, moi ben!
Cheghou a outra, e díxolle:
—Que, miña filla, que tal?
E díxolle ela:
—Ai, moi ben, miña nai, moi ben!
—Ai, millore!
—E ti?
—Pois mire, mire o que lle ghustou que, ao que acabou, lambeu a cacerola! 
Calros Solla: Porque a a un a a unha delas, unha delas díxolle á nai que,e,e que o comera unha vez ou dúas veces; a segunda das fillas dixo que o comera dúas ou tres; i a terceira das fillas dixo,o,o.
María da Vrea: Foi a que lle dixo que ao que acabara que lambera a cacerola.
Calros Solla: Aí está!