Calros Solla: Unha adiviña que empeza:

A carne da muller é dura,
más dura é quen lla fura;
e métenlle a trangallada
e queda con ela colghada.

Calros Solla: Hai que dar a solución. Despois de (Incomprensíbel).
María da Vrea: Claro.
Calros Solla: A adiviña, hai que dar a solución.
María da Vrea: A ver, a ver que é. Non sabedes?
Calros Solla: Volva a dicila completa
María da Vrea: 

A carne da muller é dura,
más dura é quen lla fura;
e métenlle a trangallada
e queda con ela colgada.

Calros Solla: Solución.

María da Vrea: Non a tendes?
Calros Solla: Vaina ter que dar, usté. Os pendentes, son os pendentes.
I aquela que nos dixo antes: 

Adivina adivinanza

María da Vrea: 

Quen puxo o ovo na paghia (palla)?

Calros Solla: I eu dígolle:

A ghaliña!

María da Vrea: I eu contéstoche: 

Merda pa quen o adiviña!

Claro, ao saber hai que contestar.

Calros Solla: Así é. I aquela que empeza:

Estudiante que estudiades
e tendes libros abondo,
como o cabalo no prado
caga cagallón cuadrado
tendo o furado redondo?

Según nos dicen los libros
y la ciencia los esplica,
hay dentro un picapedreros
que antes de salir los pica.

Calros Solla: I outra que empeza ighual.

Estudiante que estudias
libros de filosofía,
dime del ave que vuela,
no tiene pechos y cría,
a los vivos da sustento
y a los muertos alegría.

Calros Solla: Haille que dar a solución.
María da Vrea: Alghén está mirando, pero non lla encontra. 
Calros Solla: Que será? Diga, diga, diga que non.
María da Vrea: A cera, a abella que fai a cera.

Vara vareta
no monte criada,
nin seca nin verde
e sin ser regada.

Por o si e por o non,
por o si e por o non,
adonde vai a naranxa
que vaia tamén o limón.

Calros Solla: Esta adiviña ghústame moito.

Que cousa cousiña é
que ghardan os ricos i os pobres tiran?

Que ghardan os ricos i os pobres tiran?

María da Vrea: Os pobres tiran. Os ricos como son ricos, o pañuelo do bolsillo e ghardan os mocos; i os pobres, ala, vaite por aí!
Calros Solla: Así é. Esa é mui boa, eh? Esa é mui boa. Ah, e esta, esta dende logo. 

Tes o tempo nos ósos,
os ollos no bolsillo
i o reló na faltiqueira;
e xa podes buscar quen te queira.

Aquí podemos estar todo o día para sacar a solución desta adiviña. Volva dicila:

Tes o tempo/

María da Vrea:

Tes o tempo nos ósos,
os ollos no bolsillo
o reló na faltiqueira;
e xa podes buscar quen te queira.

Calros Solla: Cal é a solución?
María da Vrea: A fame!
Calros Solla: A fame, a fame; e pode esplicar por que é a fame cando di:

Tes o tempo nos ósos/

María da Vrea: Porque xa un vai vello, e os ósos doen todos; o reló na faltiqueira, porque son horas de comer; e xa podes buscar quen te queira! 
Calros Solla: Si. Ninguén quera á fame.
María da Vrea: Non. Os que fixeron eso todo moito sabían.
Calros Solla: Moito.
María da Vrea: Non? Saber eso todo.
Calros Solla: I o dos Tres redondiños?
María da Vrea: 

I un redondón,
un sacaemete i un quitaepón.

Calros Solla: Vaia! E que vén sendo iso? Volva a dicilo.
María da Vrea: 

Tres redondiños e un redondón,
un sacaemete i un quitaepón.

A trepia, a tarteira, i a,a,a a cuchara, que se mete dentro, i a tapadeira.