Querido e admirado poeta., Sra. Conselleira de Cultura, Sr Embaixador de Palestina no Estado Español, Sres. deputados do Parlamento galego, Sr. Director Xeral de Creación e Difusión Cultural e  Sr. Director Xeral de Xuventude e Solidariedade, Sr. Vicesecretario da Real Academia Galega, Sr. Tenente de Alcalde do Concello de Santiago de Compostela, Sr. Presidente da Fundacion Araguaney, Sr Presidente da Mesa pola Normalizacion Linguistica, Sres. Profesores da Universidade de Santiago de Compostela, queridos escritores e escritoras, amigos todos.

É unha profunda honra para a Asociación de Escritores en Lingua Galega iniciar o seu Premio Internacional, ademais de nomear Poeta Galego Universal, co poeta Palestino Mahmud Darvish.
Un poeta que escrebe unha poesía vencellada á paz, nunha terra que quere ser chamada polo seu antigo nome : A TERRA DO AMOR E DA PAZ, que quere ollar a beleza do vermello só nas rosas e non como unha cor da dor.  
Naceu en Birwa, unha pequena vila de Canáan que xa non existe porque foi destruída. Poeta da paz herdeiro dunha antiquísima cultura, mestre no manexo da linguaxe e dos recursos poéticos, alza a súa voz na súa terra invadida e di: 

Estranxeiro, pendura 
as túas armas na nosa palmeira para que semente o meu trigo 
nos eidos sagrados de Canáan.

Hoxe querémoslle ofrecer a nosa admiración e recoñecemento á súa obra poética nesta cidade  onde habitan a memoria dos seres que soñaron o futuro do pobo galego. Aqueles para quen como o noso poeta homenaxeado,a verdade poética non só existe por como se di, senón porque leva no seu interior xermes de futuro para os nosos pobos, que é dizer para a humanidade.
Os escritores e as escritoras galegas somos conscientes que temos que asumir as nosas responsabilidades sobre o destino deste anaco da humanidade que é o pobo galego, mais tamén temos que ocupar o noso lugar con propostas éticas complementares dos nosos textos de creación literaria, e expresamos a nosa demanda de xustiza e liberdade para o pobo palestino, por iso demandamos o seu direito  a viver dignamente en paz nun Estado independente e repetimos as súas palabras que ben poderían ser tamén para nós: 

Temos nacido nesta terra, vimos dela. Non coñecemos outra nai, nin mais lingua materna que a súa propia. 

Compartir co Poeta Mahmud Darwich a súa experiencia como poeta, e como poeta palestino, achéganos a comprender o noso papel de escritores para co futuro da nosa terra.  Dinos nun seu texto:

“O meu dereito a un futuro implica revolta contra o presente e defensa da miña lexitimidade no pasado.”

O presente do noso poeta foi sempre a suma de desgarradores e sucesivos exilios, de sufrimento e vida:  Beirut, o Cairo, París, Amam, Ramala, tamén exiliado na sua propia terra, mais sempre a plasmar na súa linguaxe poética a súa identidade.

Cando a realidade nos desborda de tan cruel e inxusta, tomamos nas nosas mans fragmentos dos seus poemas e son fragmentos de amorosa luz e son como anacos de sol que trae o vento coas súas sílabas. 
Pregúntase o Poeta que quixera vivir en toda a súa plenitude a celebración do amor “como poder non se deixar afogar no eu do Poeta nen perdelo ao se transformar en portavoz  do seu pobo”.
O noso Poeta consígueo, pois ao ser el, está a encarnar o seu pobo. Ao escreber poesía amorosa está a construír a súa patria libre nunha terra ocupada. Gaña aos ocupantes a súa liberdade individual negada, que é a liberdade colectiva do seu pobo tamén negada. 
Todo ser contén os límites do ser colectivo aos que pertence. 
Mais non abandona a construcción dunha linguaxe poética rica coa súa escrita da súa propia vida que é parte da vida colectiva do seu pobo. Aínda que como el nos di, cando cantaba na prisión as saudades do pan e o café da súa nai, non quería traspasar as fronteiras do seu espazo familiar, mais era  o símbolo de todo un pobo as saudades da vida familiar en paz.

O poeta dinos que non se pode recusar o político porque é preciso  estar dia a dia a participar dos feitos da realidade e da historia. Non participar sería non ser protagonista da empresa da esperanza,dinos

Celebramos os galegos o ano da memoria, e lembro ao escritor español Juan Goytisolo cando fala da destrucción  do centro cultural Jalil Sakatini e a súa grande biblioteca e documentación histórica  moi importante para o pobo de palestina, que dirixía o noso poeta homenaxeado. Goytisolo compárao coa destrucción da biblioteca de Saraievo: 

Unha forma de etnocidio, de memoricidio, pois o pobo agredido non será nunca derrotado se non se consegue borrar a memoria tráxica da súa causa.

Cando o poeta escrebe un poema feito a un neno que morre en brazos do seu pai cribado polas bala asasinas dos soldados etnocidas e que moitos e moitas de vostedes ollaron pola televisión, entréganos un poema que fala do soño dese neno na súa normalidade de a diario; léolles un fragmento:

Muhammad,
Acochado nos brazos do seu pai, é un paxaro temeroso
do inferno do ceo: papá, protéxeme, 
que quero saír voando, e as miñas azas son 
demasiado pequenas para o vento... e está escuro.  

Muhammad, 
quere volver a casa, non ten
bicicleta, tampouco unha camisa nova. 
Quere irse a facer os deberes 
do caderno de conxugación e gramática: lévame 
a casa, papá, que quero preparar a lección 
e cumprir anos un a un... 
na praia, baixo a palmeira... 
Que no se alonxe todo, que no se alonxe...   

Na dor busca o soño da normalidade. O poeta é referente da causa dun pobo, mais permítanme  que lles diga que é dobremente  referente cando desce ao seu centro de ser humano que busca a normalidade. O poeta que ama e que en soidade percorre os camiños da fraxilidade, que fai do seu camiño unha outra forma de liberación, que busca na vida que acontece no seu arredor, ao poeta que ama ou se doe de desamor, poderán quitarlle, mais nunca o canto nunca a rosa, nunca a lágrima que busca un beixo na meixela do tempo de seda.

Aínda sendo fillo da historia dun pobo ao que se lle nega a súa existencia, dinos o poeta “eu non acepto ser considerado unicamente como un cidadán palestino. Quero poder abordar a historia e o combate do meu pobo desde un ángulo estético, distinto á lectura política corrente e repetida. Aspiro a enraizar a miña verdade no humano e universal, e non en calquera interpretación puntual que o puidera limitar”
Isto significa que non só traballa no día a día polo seu pobo, senón que traballa como poeta no futuro da lingua do seu pobo, que é a patria do noso poeta.
El ama a vida e a rosa e a amapola máis que a bágoa,  e con eles devólvelles ao seu pobo, día a día, o máis cálido e fértil da vida futura.