Antonio Lorenzo Cabarcos, coñecido como Toñito Cabarcos ou Toñito de Ferpu, naceu no mes de xuño de 1928 na avenida de Galicia das Pontes onde tiñan a casa os seus pais. Sendo moi novo, o seu pai emigrou a Cuba e traballou alí de bodegueiro. Durante as viaxes a España o seu pai sempre facía un fillo (Toñito e os seus irmáns) por iso el califica a súa nai viúva de vivos. En xullo de 1936, partiu nunha das súas viaxes o seu pai e o seu irmán Narciso no último barco que partiu para La Habana antes da Guerra Civil.
Foi á escola de don Pablo no colexio fabricado polos emigrantes das Pontes en Cuba. De mozo traballou varios anos na Empresa Nacional Calvo Sotelo e logo decidiu traballar no comercio de seus pais que era unha ferretería, chamada "Casa  Cabarcos". Cando morren os seus pais, o irmán maior quedou coa ferretería e el empezou de cero, xa casado e con dúas fillas, montando un comercio de produtos para a agricultura chamado "FERPU" en homenaxe ás súas fillas (Fernanda e Purita). Vendeu tractores, fertilizantes e produtos para a agricultura e gandería. Actualmente, segue a traballar e non pensa en xubilarse.

Gustounos viaxar pa aprender, pa ver como vivían noutros lados, a ver se podíamos copiar de cousas que non (...)  A primeira vez, foi a Francia nunha Vespa, que xa o sabe todo o mundo, pero eso non abreu os ollos. Nosoutros cando chegamos a Francia na Vespa, pasamos p'alá (...) Un mundo (...) Oiga, non conocíamos eso (...) Un supermercado! Nunca víramos un supermecado. Oe! O plástico? Nunca véramos o plástico negro. Oiga, pero o plástico negro! Eso nos deu, eso nos deu ganas de viaxar, de viaxar, de viaxar, de viaxar, de viaxar. Bueno. Despois, no comercio (incomprensíbel) 
No comercio que temos agora, collimos a representación de Ajuria qu'era maquinaria pa a agricultura. Entonces, íbamos ás feiras a Zaragoza, todas as feiras íbamos a (...) Chegamos nunha feira, e me dice o encargado: "Oye, no te marches Cabarcos que quiere el jefe que viene de Bilbao y quiera hablar contigo" "¡Coño, e que quere!?" "No, no, no, no te marches, no te marches. Mañana que quiere comer contigo."
"¿Qué pasa, y quién es usted?" "Venga p'aquí. Dígame usted, nas Pontes, en su zona, un grupo de" (...) O que lle chamamos un caserío, vamos, o, un lugar onde hai catro, cinco ou seis señores (...) "Cuénteme usted cómo hace esta gente para vivir" "Coño, pois oiga" "¿Cuántos tractores tiene?" Dúas ou tres cousas me preguntou. Dixen: "Pois mire" Ah, depósitos da, da leite. Entonces, estúvenlle contando como (...) "No, no. Una zona que usted conozca, así, bien perfecta". Pois, a ver. Pontoibo, díxenlle. Me parece que foi Pontoibo. Entonces, dice: "¿Cuántos tractores tienen?" "Pues mire, son cinco casas o seis; seis tratores." "Y, después, cuántos depósitos con leite, para recoller o leite?"
"Pues mire, tienen seis depósitos" Claro, a-a-alarmado, alarmado dice: "Pero será posible eso, será posible eso en su pueblo que, que con un trator solo servía para todo."
É un intento de decir (...) Esto é pa decir como somos nosoutros.