Matilde de Dombate (Borneiro-Cabana de Bergantiños)

A regheira é o presente e o pasado
e pa que non se perda hai que cultivalo
como unha rosa, canto máis se cultiva
é máis fermosa

Por eso están aquí eses regheifeiros
para poder cultivala
e sentémonos tranquilos 
porque eles non van parar

Cando suban ao esenario
comesaran a regheifar
non vai quedar cunca nin plato
qu'eles non poidan lavar

Saben algho, (sabían) do outro
inventarán coplas para podela descubrir
porque saben que canto máis ofendan
a xente máis se vai a rir

Eso, xa está feito para rir
e non pasa nada
porque un bo regheifeiro
nunca s'enfada

Daquelas regheifas da taberna
que duraban unha semana
e o que non podía saír pola porta
saltaba pola ventana

Eses eran aficionados
ou alghún que se daba maña
e no medio deso
tamén estaba a caña

Esas tabernas que aghora desapareseron
con elas, o taberneiro
cantas veses tería que mediar
para que non souparan no regheifeiro

Na casa dos labreghos 
tamén se cantaba a copla
(can[do] pola festa do Patrón
ou cando fiaban a estopa

Contábanme meus avós
que pasaban mui bo ratos
pero que tamén había veses 
que viñan para a casa sin sapatos

Esto é un camiño 
que non é fásil de andar
pero o que está metido nel
non é capas de parar

Un camiño duro
ás veses cheo de pedras
pero quen ben as saben saltar
para non tropesar nelas

Que fermosas coplas
non as deixés de cantar
Mira se serán fermosas
que hasta se cantan en Luar

Vaia este homenaxe
que lle queremos rendir
para eses ghrandes regheifeiros
que tanto fixeron e fan rir

Dedícovos este poema
con todo o meu corasón
díghovos un ata logho
qu'eu regheifeira non son