Aló no mes de setiembre

millor dito, o vintenove

fun a Candamil á festa

i ao adro cheguei ás nove

 

Púxenme a toca-la gaita

sin faltar o redobrante

xa as mozas viñan correndo

polos camiños adiante

 

Eu pensei qu'eran señoras

pois non parecían da aldea

todas tiñan seu reló

preso por unha cadea

 

Todas con pano de seda

debaixo do bico atado

e ben botado pr'atrás

pra se lles ve-lo peinado

 

Os mozos tamén moi finos

con camisiña planchada

e no peto do chaleco

boa cadea colgada

 

Parei de toca-la gaita

e dixen con devoción:

(voume pra cabo dos santos) 

qu'han salir á procesión

 

Paseille-la vista a todos

dende o sitio donde estaba,

e vin un mui ben deitado

(parecéndome) que choraba

 

E a min, tal ansia me deu 

que lle dixen: Que santo é aquel

que probiño está chorando

porque o esmaga san Miguel?

 

E dixo un vello qu'estaba,

tras de min, arrodillado:

Non che é santo que che é o demo

Ai, Jesús arrenegado!

 

Como me regana os ollos,

será porque son estraño?

Non lle temas, dixo o vello,

qu'está queto como un año!

 

Mais vendo o queto qu'estaba,

pra semellar ben fereza,

saqueille o roncón á gaita

pra lle esmagar na cabeza

 

Mais ao velo feo qu'era

dun pulo saltei p'atrás,

e caín sobre dun vello

da parroquia de Burgás

 

Aquel vello deume un couce,

e mais non foi con pereza,

que me mandou contra o demo,

e esmaguei ben a cabeza

 

E cando salín p'afora,

como salín apurado,

deu en berrar unha vella:

Ese algo leva roubado!

 

Os mozos qu'estaban fóra,

listos como o pensamento,

á forza de paus deixáronme

perdido o conocemento

 

E cando volvín en min,

xa case estaba amencendo,

xa sentín cantar os mouchos

aló riba nun penedo

 

Fun pr'a casa como puiden

e púxenme a cavilar,

pensando, pensa que pensa,

nos paus qu'aló fun levar

 

Perde-la miña gaitiña,

a perda non foi pequena

mas como gaitas me sobran

por eso non teño pena

 

Pro heiche dar un consello

que me pareza acertado

Escoita leutor amado:

Non queiras chanzas co demo

anque o vexas ben deitado!

Poema da autoría de Caetano Arias López (1881-1952), tío da recitadora. Axúdalle a refrescar a memoria o seu fillo, J. Manuel Bermúdez Arias.