Aló no mes de xaneiro

unha noite moi oscura,

viña eu dun viaxiño

por xunto a casa do cura

 

Sentín barullar na igrexa,

e fun amodo escoitando

e era o demo que estaba

desta maneira falando:

Miguel, deixa vir si queres

que hei de levar moitos homes 

e deixar poucas mulleres.

Hei leva-los pleiteantes

(a feito) todos a unha,

mulleres marungadoras

non hei deixar quedar ningunha

porque a xente que vai no mundo

vai de Dios tan alonxada

que tan solo deixa a porta

cando se ve apurada

 

Sácame o pé da barriga

que, abofé, me estás mancando

que quero pillar o home

que está na porta escoitando

 

Eu escapeime  correndo

cun medo que era un milagro,

e esbandallei a chaqueta

nas canceleiras do adro

 

Berrei polos santos todos,

chamei o Santo Sudario

e funme a batir co peito

á parede do Calvario

 

Baixei a costa da Parda

e de correr, sudando tanto

donde fun caír de costas

ao prado que ten Crisanto

 

E levanteime d'alí 

con gran dolor de barriga

e fun rompe-la cabeza

ás escaleiras da (Liga)

 

Levanteime como puiden

sangrando coma un carneiro

e espeiteme hastra a cintura

na veiga que hai en Piñeiro

 

Peguei uns berros grandes:

Vídeme valer veciños,

que me quedo sen fuciños

seique o demo m'atentou!

E veu o can do xastre

e roeume nos fuciños

Poema da autoría de Caetano Arias López (1881-1952), tío da recitadora. Axúdalle a refrescar a memoria o seu fillo, J. Manuel Bermúdez Arias.