Branca Villares: A comitiva, primeiro iba o Carantoña anunciando co seu ramo de xardón.
Manuel Blanco:  Si.
Branca Villares: E detrás viñan os Reis.
Manuel Blanco: Si.
Branca Villares: Entonces tú pedías permiso. Cepillabas, xa nos contaron que cepillabas.
Manuel Blanco: Si.
Branca Villares: E pedías permiso, e si daban o permiso, como é? Que pasaba despois?
Manuel Blanco: Bueno despois xa dependían, xa quedaba todo na mau do Carantoña. O Carantoña tamén tiña que procurar levar bon cepillo, eh! Si non leva bon cepillo, era un fracasado. 
Branca Villares: Certo.
Manuel Blanco: Ahora, ahora a canción xa decía: Permiso pido señores, pedimos señores, ustedes nos lo quieren dar. Pero o Carantoña se adelentaba sempre á canción, os Reiseiros nunca cantaban hasta ca Carantoña os autorizaba, que na maioría dos casos non facía falta, eles miraban moito pra maus das amas e dos amos, claro, a ver se levaban algo. Se lle daban algo ao Carantoña, ao Mochilero, ou ao Rei Maior, a quen fora, a calquera dos Reis xa empezaban a can/ que cantaban mui de gana. Claro, que non canta de contento! Si, si, de contento canta, e contento quero decir porque xa conseguiran o que iban buscando. Si, si.
Branca Villares: E despois cantabades, e logo en que momento?
Manuel Blanco: E despois bailábase.
Branca Villares: Eso é.
Manuel Blanco: E despois bailar, bailar. Si.
Manuel Aira "Roque": Cando acababan os Reiseiros a canción, cando acababa, xa era a hora que eles sabían que tiñan que empezar. Era cando se facía o baile.
Manuel Blanco: Si. 
Manuel Aira "Roque": Cando acababa, cando acababan os Reiseiros a canción, cando acababa, xa era a hora de que eles sabían que eles tiñan que empezar. Era cando se facía o,o,o...
Manuel Blanco: Si, si.
Manuel Aira "Roque": O baile.
Manuel Blanco: Si, si.
Manuel Aira "Roque": Cando se acababa a canción.
Manuel Blanco: Si, si.
Branca Villares: E bailábamos todos con todos.
Manuel Blanco: Todos. Si, si.
Manuel Aira "Roque": Cada un o que sabía.
Roberto Raposo: Claro. 
Branca Villares: Nós tiñamos que ir mirando siempre pra o Carantoña porque era (Incomprensíbel) o guía. Se o Carantoña era bon bailador, os Reis tamén eran bos bailadores. 
Branca Villares: E co xardón e todo bailaba.
Manuel Aira "Roque": Si, si.
Manuel Blanco: Algún ano o ramo non era, cando se prohi/ prohibiron cortar os xardois, tiñamos que levar o ramo de bonxe, de boxe.
Roberto Raposo: De loureiro.
Manuel Blanco: Loureiro. Loureiro, si.
Manuel Aira "Roque": De loureiro levouse máis dun ano.
Manuel Blanco: Si, si. Porque houbo medo. Houbo medo.
Branca Villares: Claro, claro, claro.   
Manuel Blanco: Si. Que o ramo dos Reis, dos Reises cando empezou eso, se é verdá que empezou, eh? Cando empezou a haber Reis, me refiero, daquela non estaba o xardón prohibido, nin o outro nin o outro, pero daquela, si cuadra, nin ramo levaban. Non, non, non, a cousa vén como vén pero...
Roberto Raposo: Eu o que teño recordao que falan do Carantoña co xardón era cando (guizaba) os chourizos.
Manuel Blanco: Si.
Roberto Raposo: Que buscaba o, o sarillo.
Manuel Blanco: O sarillo.
Roberto Blanco: (Incomprensíbel) á ama.
Manuel Blanco: O sarillo onde se colgaban os chorizos pra secalos, si.
Manuel Aira "Roque": Eu penso que, eu máis ben, antes de dirigirse aos chourizos, non fora ser, miraba se había algunha telaraña colghada e sacudía a teleraña.
Manuel Blanco: No, había, había. Arañas entre os chorizos había, pero os chorizos eran ricos, a araña tamén debía ser rica ao comela.
Manuel Aira "Roque": A araña sacábase, e despois xa as iba arrimando cara os chorizos, nunca se arrimaba cara ao outro lado.