A Fernando García Penas regaláronlle a luz nun cuarto da casa número 23 da Avda. de Lugo en Palas de Rei no ano 1967, o 17 de xuño. É o sexto de nove irmáns. No devandito pobo estuda a EXB. O ensino secundario desenvólveo entre Ponteareas, Zamora e Santiago de Compostela; onde tamén estuda Filoloxía Clásica e obtén a licenciatura en 1990. Así mesmo, entre os anos 1993 e 1996 estuda Teoloxía para Segrares no Instituto Teolóxico Compostelán.
Profesor de Grego no Seminario Menor da Asunción en Santiago entre os anos 1991 e 1996, e de Latín e Grego no Instituto Teolóxico Compostelán entre 1994 e 1996. No ano 1994 comeza a súa dedicación ao ensino público en numerosos institutos de Galiza. Actualmente exerce como profesor de Latín e Grego no IES do Camiño de Palas de Rei dende o 2007.
Amante insurrecto da Ulloa, da aldea e as súas xentes, dese mundo que caladamente, mudo, esmorece, da lingua que o criou, da besta indomable do mar, de Galiza. É respectuoso co lobo e atesoura os contos que súa nai sobre el lle contou.
Afeccionado á poesía dende a xuventude, á lectura e a canta arte teña que ver principalmente coas letras e o coidado do ben falar. Ten publicado nos anos noventa algún poema nas desaparecidas revistas Garabanzo Negro e Palacio do Rei; época na que tamén obtén o 1º premio no I Concurso de Poesía A CAPELA, en Vilar de Donas, no 1994. Máis recentemente publicou algún poema nos libros colectivos de Roteiro das Artes de Taboada e Chantada no 2016. Así como nos números 19 e 20 da revista Xistral  do 2016 e 2017, respectivamente.
No ano 2003 publicou o artigo A CRÓNICA do bispo Hidacio na revista Compostellanum. Unha introdución e tradución deste primeiro cronista galego.
Colabora co grupo Metátese Teatro de Palas de Rei entre os anos 1992 e 2000 como técnico de luz. Actualmente contribúe como guionista nos Festivais de Teatro Escolar que este grupo de teatro organiza todos os anos en distintos lugares de Galiza.
Cando no ano 2011 comeza a andadura o roteiro teatral Son d´Aldea, participa na súa organización como guionista, guía e creador de varias das súas escenas ano tras ano. Contribuíu no libro de creación colectiva Alento animal sobre este roteiro no 2017 co establecemento do texto e a escritura dalgunha das súas escenas.
Tamén como guionista e actor participou na curtametraxe Curuxás no 2016, con un grupo de profesores do centro de ensino. Curta que mereceu unha Mención do xurado no Festival de Curtas OUFF Escola de Ourense. Así mesmo, no 2018, colaborou como actor na película Longa noite do director Eloy Enciso, aínda pendente de ver a luz.

Sempre se gloriou a,a,a e,e,e ese, esa toda xente que,e,e mandou facer todas estas, estes grandes edificios como,o,o a torre de Pambre, non? Pero sempre me lembrei e,e,e da xente que realmente fixo, e da xente que, e,e,e estaba por abaixo, e de, de,e,e e os labregos que,e,e inusitadamente, pois tiñan que poñer moitas veces o seu tempo na torre de Pambre. Entonces, ocurríuseme este poema que titulei Submisos en Pambre. E si.

Óso de terra a pico rozado,
o canteiro e canteiro pola aresta
conforma a suor na pel do perpiaño,
acariña con alma de fera
a maza ó son da cantiga madre.
Golpe de sangue livián camiña,
salva o río de Remonde a Pambre,
quen, con alento, de lonxe o mira?
Pola mañá vai reson alegre,
facenda allea na anoitecida,
morada amante de amo indecente
con rabia foxe pedra estantiga.
Que mans ergueron tal valo ufano
sombra de fame, alma de miseria?
Sombreiro na man ó pasar do amo,
que látego axeonllou a colleita?
Por séculos de noite a cabalo
a man do señor pousa na amea,
no patio submiso, no agro estraño,
no pan reclinado na soleira.

Óso de terra a pico rozado,
tin, tin, tin ... calma o cicel o frío,
cen ferros señores na man altos
debruzan mil ventres campesiños,
cen fulgores na man arrogantes
obrigan mil fames no chan presas.
Proe nu polas gretas da carne
o brado fundido das aldeas.
Leguas á redonda a besta oculta
mandas de centeo manso, un rostro
para lembrar cavorcos de mudas,
acenos de preito e mudo acoro,
a paisaxe de seu atardecida,
a trasfega do carro entrabado
por onde a raia secular mirra
as ánimas secretas do barro.
Tin, tin, tin ... teso o cárcere xorde,
rexe o labor escravo na tarde,
no val do río maina rebole
a ladaíña de Remonde a Pambre.

De ti prende, torre solerniña,
a hedra negra de erguidas polainas
de mando, galanteo de cinza
agarra seco sangue da labra.
De ti prende polas brañas agres
cruel o azul das arterias, balbordo
lixeiro de blasfemias nas laxes
onde asentas, ferrado ollar longo
de cómaro traidor entre as tenzas,
entre as leiras abertas en chagas
que supuran soltas de escaseza.
O sol da xustiza de ti mana.
De ti flúe polas mirtas tépedas
da Ulloa un corazón distante,
as engurras de sortes efémeras,
a soberbia das armas desafiante.
Por dentro as mans tintinan cumpridas
hoxe a semente furtada, o xorne,
o froito soñado das espigas,
ceibo ronsel, de Pambre a Remonde.