Homenaxe a María do Carme Kruckenberg. Entrega da Letra E.

Moi boas tardes de novo e sede moi benvidos a esta casa, que é a de todos, aínda que hoxe tal vez sexa un pouco máis da nosa ilustre convidada e homenaxeada María do Carme.

Reunímonos aquí porque tamén hoxe Kruckenberg se suma a un selecto grupo de escritores e escritoras, aqueles que son destacados cada ano pola Asociación de Escritores en Lingua Galega.

Kruckenberg engádese hoxe a Bernardino Graña, a Manuel María, a María Xosé Queizán, Luz Pozo, Salvador García-Bodaño e a tantos outros que coa súa obra teñen enriquecido notablemente a produción literaria en galego.

Dicía antes que a dimensión humana de María do Carme é tan impresionante como a súa dimensión como escritoral. E é que na súa obra ecléctica, arroupada pola poesía do 27, o existencialismo e mailo irracionalismo poético, Kruckenberg sempre volta a Vigo, a Galicia e ao galego.

Admiro na súa obra cómo se fonde o íntimo, o pequeno, o local coa universalidade dun espírito libre e cosmopolita.

Eu teño un libro, un pequeno libro, ao que quero especialmente. Un libro do que amo tanto o seu continente como o seu contido. Titúlase “Os poetas de Vigo cantan en homenaxe á súa cidade” Foi editado hai case que vinte anos.
Releo as súas páxinas moitas veces. Gústame ollar Vigo con outros ollos, cos ollos sensibles e procelosos dos poetas que plasmaron o seu mirar nas páxinas dese pequeno libro. Nel, María do Carme di:

A onde fun, tornei a Vigo.

Recorrín cidades brancas
e tamén as mirei pretas.
Homes loitando ante as rúas
ou nenos xogando nelas.

A onde fun, tornei a Vigo.

Mirei cómo crece a noite
dende Suecia a Buenos Aires,
e vin cómo racha o día
por todas isas paisaxes.

A onde fun, tornei a Vigo.

De nada pudo o destiño,
que tanto quixo entregarme.
Tornei a Vigo lizgaira
e ninguén pode levarme.

Queda con nós por sempre, María do Carme. En Vigo está a túa casa, os teus amigos, e todos te admiramos e querémoste, amiga miña.