Dinos o poeta William Blake que o poeta pode ollar un universo nun gramo de area, e o ceo nunha flor do campo; por isto invítoos a que ollen nesta árbore, nesta fráxil oliveira, a obra da nosa escritora a medrar no día a día, coa chuvia de abril e co sol de agosto, co ir e vir dos mariñeiros que soñan co alén das Illas Cíes.

Ría do mar de Vigo
quen te mirará
barquiño de vela
lévame pra alá

dinos a poeta.
A oliveira, coas súas pequenas flores brancas, en acios, baixo das follas cincentas, que escrebe outras linguaxes nas marxes do pensamento, que é primavera e xermina, tamén no noso idioma, as palabras que habitan os poemas de María do Carme Kruckenberg, e que, como os froitos que serán óleo, mineral sangue, oculto no centro do froito, nos levan de regreso aos tempos da infancia, cando cun ramiño de oliveira, camiñamos procesionais no domingo de ramos, cando a luz deita as súas migallas prateadas, e a oración era perplexidade misteriosa.  
Na pedra o poema, a palabra insculpida, acóllese íntima, vertical, como bandeira que se fai leme para os corpos  das barcas, polos que a nosa poeta fai pasar o tremor do vento para que cante nos seus berces / aventuras caladas
A cidade que espellou a súa infancia e pola que se doeu de ausencia, é a quen lle entrega este poema na pedra, esta palabra, estes versos que se encontran coa pedra, que así respira e sente, e esta faise pel e faise tacto e caricia e, así se libera da materia mortal e se fai grito nesta pequena parede tallada, e navega no veleiro que está sempre a partir 
no peirao dos soños