Sra. Alcaldesa, Sr. Presidente da Autoridade Portuaria, querida María do Carme Kruckenberg, amigos e amigas:

A AELG convócanos para celebrar na figura dunha nosa escritora, ademais do fermoso e amoroso paso do tempo no seu aniversario, que hoxe celebra, e tempo que do que ela nos seus versos di:

Nunca sei si fuches en verdade
porque os soños e os recordos,
pérdense nos recunchos da dubida.  

para celebrarmos con ela unha vida que foi, que é, aventura irrepetíbel  polas máis diversas culturas e países, tamén na nosa nación: terra de sabedoría eterna cuberta pola poalla dunha luz inextinguíbel. 
Celebramos tamén unha obra que ela quixo  facer porque

“ é preciso tratar de coller a primeira estrela da noite 
na escuridade dos sentimentos”

dinos a poeta.

A primeira comunicación miña con María do Carme Kruckenberg foi cun seu libro da colección Salnés, Canaval de Ouro; atraíame aquel nome suxerinte e estraño para min, no ámbito dos nomes galegos. Comprárao na libraría Xistral, nunha das miñas viaxes de Ourense a Monforte, por unha das paisaxes en tren máis fermosas que pode concibir a natureza e coñecer o ser humano, para me atopar co noso querido e admirado Manuel María.
Ao tempo que lía os versos de amor que habitan o seu canaval de ouro -deste seu  libro cheo de luz- atopaba o camiño desta terra con poemas e poetas que, como para a nosa poeta, eran grata compaña e vieiro de ledicia:

Polos dous
ista risa
de estrela no chan,
i estes ollos
de nubens loiras.
Por ti e por min
 Iste novo alumear 
 do corazón.

O paso do tempo fíxonos confluír con ela na amizade e no noso traballo cotián polo noso país: vicepresidenta da AELG nun tempo non doado para a nosa asociación, no que Antón Avilés era o noso presidente, nun tempo de alleamento cultural.

A nosa poeta, creou unha obra poética ao longo de máis de cincuenta anos, nos diversos contextos que cada tempo determina coas súas formas literarias, buscando e  bebendo nas raíces máis escuras e máis luminosas, coas que o home e a muller en cada tempo conforman o seu presente e conforman o seu futuro.  Sempre escoitou o paso do tempo que olla para nós cos seus ollos de silencios azuis. A nosa poeta dinos:

Teño que roubarlle tempo ó tempo
e renovar a dor inocente
 que se axita e presinte

A súa poética foi camiñando, compasado o devir, anovando 
o día a día que acompaña e transforma a poeta, fundándoa.

No ano 1956 dinos:

centilacion dunha noite
deitados encolo a erba
ti mirando que che mira eu debecendo unha estrela”

No ano 1976 dinos:

vou en contra de todo, coma o vento
de todo o que me doi e me latexa
como unha pomba mal ferida

No ano 1992 dinos:

 xamais a dimensión da esperanza foi estraña ao meu sentir

Aínda que os conceptos do poético se definen dun xeito novo, 
e cambian ao longo do tempo, nos poemas sempre habita 
o temporal, o efémero que a beleza quere apreixar nas cousas eternas. Este ser do variábel poético, este fuxir do permanente, 
habita toda obra poética, tamén a da nosa autora, que eliximos como poeta deste ano 2006, como escritora galega con E maiúsculo que é. 

Parabéns querida e admirada poeta, querida e admirada amiga.